🥕 Atrybuty pseudoprywatne

W Pythonie nie ma prawdziwej prywatności - istnieją za to dwie konwencje sygnalizujące, że atrybut lub metoda nie są częścią publicznego interfejsu klasy:

• Pojedyncze podkreślenie _nazwa - czysta konwencja: „to jest szczegół implementacyjny, używaj ostrożnie". Python nie robi nic specjalnego z taką nazwą, ale IDE i inni programiści rozumieją, że nie należy jej używać z zewnątrz.
• Podwójne podkreślenie __nazwa - uruchamia mechanizm name mangling: Python automatycznie zmienia nazwę atrybutu tak, żeby ograniczyć przypadkowy dostęp z zewnątrz i uniknąć kolizji nazw przy dziedziczeniu. Nie jest to jednak pełna prywatność - dostęp nadal jest możliwy.

class MojaKlasa:
    def __init__(self):
        self._chroniony = "widoczny, ale używaj ostrożnie"
        self.__ukryty = "name mangling w akcji"

Atrybuty, których nazwy zaczynają się od dwóch podkreślników, np. __nazwa, powodują, że Python stosuje name mangling - czyli zmienia nazwę atrybutu w taki sposób, że jest trudniej dostępna z zewnątrz klasy, ale nie jest całkowicie prywatna. Jest to bardziej forma ochrony niż pełne ukrycie atrybutów.

class MojaKlasa:
    def __init__(self):
        self.__ukryty_atrybut = "tajne"

    def pokaz_ukryty(self):
        return self.__ukryty_atrybut

obiekt = MojaKlasa()
print(obiekt.pokaz_ukryty())  # Poprawne: "tajne"
print(obiekt._MojaKlasa__ukryty_atrybut)  # Dostęp poprzez name mangling: "tajne"

Po co używać atrybutów pseudoprywatnych?

• Ochrona przed przypadkowym nadpisaniem - przy dziedziczeniu klasy istnieje mniejsze ryzyko, że klasa pochodna przypadkowo nadpisze atrybut o tej samej nazwie.
• Czytelność - pokazują, że atrybut nie jest przeznaczony do bezpośredniego użytku z zewnątrz klasy.