🥕 Rozszerzanie typów wbudowanych

Może być przydatne, gdy chcemy dodać dodatkową funkcjonalność lub dostosować zachowanie istniejących typów (np. list, dict, str) do specyficznych potrzeb projektu.

Za pomocą osadzania (kompozycja)

Poprzez utworzenie nowej klasy, która wewnętrznie przechowuje instancję typu wbudowanego jako atrybut.

W ten sposób klasa ta może wykorzystywać typ wbudowany i rozszerzać jego funkcjonalność, delegując operacje na ten typ, ale nie dziedziczy jego metod bezpośrednio. Osadzanie jest przydatne, gdy chcemy dodać now funkcje bez ingerencji w istniejące metody typu wbudowanego.

class MojaLista:
    def __init__(self, elementy):
        self._lista = elementy  # Osadzenie typu wbudowanego list

    def suma(self):
        return sum(self._lista)

    def dodaj(self, element):
        self._lista.append(element)

    def __str__(self):
        return str(self._lista)

moja_lista = MojaLista([1, 2, 3])
moja_lista.dodaj(4)
print(moja_lista)        # [1, 2, 3, 4]
print(moja_lista.suma()) # 10

Za pomocą klas podrzędnych (dziedziczenia)

Poprzez utworzenie klasy podrzędnej, która dziedziczy po typie wbudowanym. Dzięki temu klasa podrzędna automatycznie przejmuje wszystkie metody i atrybuty typu bazowego, co pozwala na łatwe dodanie nowych funkcji lub nadpisanie istniejących metod.

class MojaLista(list):
    def suma(self):
        return sum(self)

moja_lista = MojaLista([1, 2, 3, 4])
print(moja_lista)         # [1, 2, 3, 4]
print(moja_lista.suma())  # 10

Za i przeciw

Za i przeciw dla obu sposobów

	Za	Przeciw
Osadzanie	Daje pełną kontrolę nad metodami, które są dostępne dla użytkownika klasy. Izoluje funkcjonalność rozszerzonego typu od interfejsu klasy bazowej, co może zwiększyć bezpieczeństwo i ułatwić utrzymanie kodu.	Wymaga ręcznego implementowania delegacji metod, jeśli potrzebujemy pełnego dostępu do funkcji typu wbudowanego. Może być mniej wydajne i bardziej czasochłonne niż dziedziczenie, jeśli chcemy używać większości metod typu wbudowanego.
Dziedziczenie	Klasa pochodna automatycznie przejmuje wszystkie metody typu wbudowanego, co ułatwia tworzenie nowych funkcji. Jest bardziej ekonomiczne i intuicyjne w implementacji, szczególnie gdy potrzebujemy tylko kilku dodatkowych funkcji.	Trudniej jest zmodyfikować sposób działania niektórych metod w typach wbudowanych, ponieważ metody te mogą wywoływać bezpośrednie operacje na strukturze danych. Dziedziczenie może prowadzić do problemów z nieoczekiwanym zachowaniem, jeśli metody typu wbudowanego nie są dobrze przystosowane do nowych funkcji klasy pochodnej.