🛠️ make

Automatyzacja zadań w projektach programistycznych

GNU Make to narzędzie automatyzujące procesy budowania oprogramowania dla developerów. Zostało pierwotnie stworzone dla systemów Unix w latach 70, aby ułatwić kompilację kodu źródłowego w językach takich jak C. Makefile to plik konfiguracyjny, w którym definiuje się zasady, jak narzędzie make ma wykonywać zautomatyzowane zadania.

Działa na podstawie zależności między plikami. Dla każdego zadania (target) definiujemy:

1. Plik docelowy (target) - co chcemy osiągnąć (np. skompilowany program, przetestowana aplikacja).
2. Zależności (dependencies) - co jest wymagane, aby zrealizować zadanie.
3. Komendy (commands) - jak wykonać zadanie.

Generalnie korzysta się z niego prosto, a bardzo ułatwia życie.

Jego zalety:

1. Automatyzowanie procesów - pozwala zautomatyzować powtarzalne zadania, takie jak uruchamianie testów, kompilacja, instalacja zależności czy budowa projektu.
2. Przenośność - działa na różnych systemach operacyjnych (Unix, Linux, macOS, Windows z odpowiednimi narzędziami).
3. Czytelność - zamiast opisywać procesy w dokumentacji, wszystkie kroki są zdefiniowane w jednym pliku Makefile, co ułatwia nowym programistom zrozumienie projektu.
4. Uniwersalność - pomimo historycznego związku z C i C++, Makefile jest obecnie używany w wielu językach programowania, takich jak Python, Go czy Rust.

Żeby sprawdzić czy narzędzie jest dostępne, wystarczy uruchomić w konsoli make --version.

Instalacja na Linux

Na większości dystrybucji GNU Make jest dostępny w standardowych repozytoriach.

sudo apt update
sudo apt install make

Instalacja na Windows

Na Windows GNU Make nie jest instalowane domyślnie, ale można je zainstalować za pomocą różnych narzędzi.

Tutaj przykład dla Chocolatey (które trzeba też najpierw zainstalować):

choco install make

Instalacja na MacOS

W przypadku Homebrew GNU Make może być dostępny jako gmake, aby odróżnić go od wersji dostarczanej z systemem.

brew install make

📝 Zadania

1. Zapoznaj się z plikiem Makefile.
2. Wykorzystując komendy z pliku Makefile, wygeneruj pliki conda-lock dla obu definicji, a następnie odtwórz środowisko wirtualne zgodne z nową definicją.
3. Rozbuduj plik Makefile o dodatkową komendę env, która połączy działanie 3 już istniejących: conda-lock-install, setup-pre-commit i setup-editable.
4. Rozbuduj plik Makefile o dodatkową komendę recreate-env, która połączy działanie remove-env, lock-file i env.
5. Sprawdź działanie stworzonych przez siebie komend.